Monday, 9 April 2018

Από τον μικρό πρίγκηπα...μαμά δεν θέλω να πεθάνεις

Έχουμε επιστρέψει σήμερα από διακοπές και αύριο είναι η τελευταία μέρα πριν επιστρέψουμε εσείς στο σχολείο κι εγώ στην δουλειά. Είμαστε κουρασμένες αλλά διαβάζουμε όπως κάθε βράδυ παραμύθι και για απόψε συνεχίζουμε τον μικρό πρίγκηπα.

"Οι άνθρωποι δεν έχουν πια τον χρόνο να καταλάβουν τίποτα. Αγοράζουν διάφορα πράγματα φτιαγμένα απο τους εμπόρους. Αφού δεν υπάρχει κάποιος έμπορος που να πουλάει φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους."
Καθόλου δεν ξέρω πως μου ήρθε, αλλά γύρισα να σε κοιτάξω.
-Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως στο Golden hall μπορούμε να αγοράζουμε κοκαλάκια και βιβλία που μας κάνουν σοφούς και ρούχα και παππούτσια αλλά δεν έχει ούτε ένα κατάστημα με φίλους. Ούτε για εσένα, ούτε για εμένα.
-Ευτυχώς που πάω σχολείο, απάντησες απλά.

Μετά από λίγο είναι η δική σου σειρά να διακόψεις την αφήγηση.
- Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν φίλους;
- Ναι, και αυτό είναι πολύ λυπηρό. Αλλά...
- Ναι, αλλά έχουν μαμά και μπαμπά και αδερφό ε; Διακόπτεις πάλι και κοιτάς επίμονα.

Μπλέξαμε.
- Μερικά παιδιά δεν έχουν ούτε φίλους, ούτε μαμά, ούτε μπαμπά.
- Δεν γίνεται αυτό. Αφού για να υπάρχουν τα γέννησε μία μαμά κι ένας μπαμπάς.

Μπλέξαμε.
- Ναι, αλλά καμιά φορά πολύ πολύ πολύ πολύ σπάνια μπορεί μία μαμά κι ένας μπαμπάς να γεννήσουν ένα παιδί κι ύστερα να πεθάνουν.
- Όσο είναι ακόμα παιδί;
- Ναι, αλλά πολύ πολύ πολύ πολύ σπάνια.

Μπλέξαμε.
Πρώτα τρέχουν τα χείλη σου και μετά ξεκινάει το κλάμα. Ο τύπος που λες άνετα γοερό.

- Μην κλαις. Ήρθε η ώρα να σου πω την πιο μεγάλη αλήθεια. Είσαι έτοιμη; Κανείς δεν ξέρει πότε θα πεθάνουν η μαμά κι ο μπάμπάς. Αλλά μπορώ να σου πω ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε έτσι ώστε όταν γίνει αυτό να είσαι τόσο δυνατή, τόσο έξυπνη και τόσο καλή που θα έχεις πολλούς δικούς σου "εξημερωμένους" φίλους και θα μπορείς να είσαι καλά και χωρίς εμάς. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα στεναχωρηθείς, γιατί θα στεναχωρηθείς πολύ, αλλά θα συνεχίσεις. Γιατί έτσι είναι η ζωή, τα παιδιά μεγαλώνουν και οι γονείς κάποια στιγμή πεθαίνουν...

Μπλέξαμε.
Δεν θέλω να στα γράψω αυτά για να τα διαβάσεις όταν θα έρθει αυτή η στιγμή. Actually, δεν θέλω να έρθει ποτέ. Θέλω να είμαστε για πάντα μαζί, να μαλώνουμε, να αγαπιόμαστε να είμαι η πιο καλή και η πιο κακιά μαμά την ίδια μέρα.
Ποιος ευτυχής άνθρωπος συμφιλιώθηκε αμαχητί με την ιδέα του θανάτου; 

Monday, 15 January 2018

5

- Μαμά σε αγαπώ πιο πολύ και από το σπίτι της Barbie.
- Μαμά δεν σε "καλέω" στο πάρτυ μου.
- Μαμά, ποιος θα πεθάνει πρώτα; Εσύ ή ο μπαμπάς;
- Μου επιτρέπεις να φάω τσίχλα;
- Μαμά, πως γεννήθηκαν οι πρώτοι άνρθωποι στον κόσμο; Εγώ πιστεύω από τον Χριστούλη.
- Μαμά, πόσο χρονών πρέπει να γίνω για να βάλω ρουζ;
- Θέλω να ντυθώ χελωνονιτζάκι τις Απόκριες. Ή μήπως πριγκίπισσα;
- Μαμά, οι πριγκίπισσες φοράνε τζιν;
- Όταν παντρευτώ με τον Σ. θα χτίσουμε ένα μεγάλο σπίτι να χωράνε και οι γιαγιάδες και οι παππούδες μαζί μας.
- Μαμά, ο Ο. χτύπησε το πόδι του και κάνει "ακινητησία"
- Με κοροϊδέψαν στο σχολείο ότι παίζω σαν αγόρι.
- Το αυτοκίνητο του μπαμπά είναι μάρκα skroutz.
- Μαμά, η skroutz ήταν πρώτα παιδότοπος και μετά την κάνανε γραφεία; (μετά την Χριστουγεννιάτικη γιορτή)
- Μαμά, δεν θέλω να μαλώνεις τον Ορέστη τον αγαπώ πολύ. Δεν με πειράζει να με χτυπάει και να μου ρίχνει μπουνιές, μόνο να με δαγκώνει δεν θέλω.
- Ωραία είναι να βαφόμαστε. Αλλά η ομορφιά ξεκινάει από μέσα μας.
- Μαμά, θέλω να είμαι για πάντα στην αγκαλιά σου.

Fly high. 

Wednesday, 20 September 2017

Προσαρμογή, αυτή η μάστιγα

Δεν μπορώ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Δεν αντέχω τα κλάματα, τα μαμά μαζί σου θέλω, μην φύγεις. Ουφ. Τα έχω ζήσει παλιότερα πάλι με την Ίριδα. Και με τον Ορέστη, μην νομίζεις απλά δεν τα έχω καταγράψει εδώ.
Και φέτος αλλάξαμε σχολείο. Οπότε κατά κάποιο τρόπο φτου και από την αρχή.
Έχω όμως να μοιραστώ λίγη σοφία μαζί σου. Πρακτικές λύσεις που εμένα με βοήθησαν. Γιατί ωραίες οι θεωρίες και τα μοντέλα του Βερολίνου αλλά λίγα μαγικά τρικς δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.
Σημειώνω πως η δική μας φάση είναι μεγάλη δυσκολία στον αποχαιρετισμό, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν την υπόλοιπη μέρα. Άρα το ζητούμενο ήταν να γίνει ο αποχωρισμός πιο ήρεμος και εύκολος. Πάμε λοιπόν.

Ιδέα - Σωτηρία Νούμερο 1. Βγάλε τις φόρμες για muffins και τα μίξερ σου. Ρίξε βούτυρο, αυγά και ζάχαρη. Δημιούργησε. Επιβεβαίωσε με τον σταθμό ότι επιτρέπεται και φτιάξε σπιτικά μπισκότα, κείκ, muffins, μπάρες ότι σε φωτίσει ο Θεός. Έχεις πολλές πιθανότητες την επόμενη μέρα να τρέξει το βλαστάρι σου χαρούμενο μες το σχολείο να μοιραστεί τις λιχουδιές. Worked for us.
Αλλά προφανώς δεν είναι λύση για κάθε μέρα. Αφενός κινδυνεύεις να σε πάρει καμιά συναγωνίστρια μάνα έξαλλη, αφετέρου δεν είναι ότι πιο εύκολο να κάνεις τον Άκη Πετρετζίκη κάθε μέρα.

Οπότε πάμε στην Ιδέα - Σωτηρία Νούμερο 2. Φτιάξε ένα μικρό γραμματάκι, μια ζωγραφιά ή μια μικρή καρτούλα. Κόλλα και αυτοκόλλητα αμέ. Βάλτην στην τσέπη του μικρού ή της μικρής επαναστάτριας με μία συμφωνία. Μπορεί να την ανοίξει μόνο μόλις μπει στην τάξη.
Για εμάς δούλεψε. Είχαμε σήμερα ένα ήρεμο πρωινό με αγκαλίες και φιλιά, αλλά από τα ωραία τα χαρούμενα χωρίς δάκρυα στα μαγουλάκια.
Κουράγιο. Θα περάσει κι αυτό <3.

Thursday, 27 July 2017

Παιδικός σταθμός - Η δική μου συμβουλή επιτυχίας

Ήταν άνοιξη του 2014 όταν ξεκίνησα αυτό το μαγικό ταξίδι που λέγεται αναζήτηση παιδικού σταθμού. Είχα τυπωμένο excel με όλες τις ερωτήσεις που ήθελα να κάνω, κρατούσα ευλαβικά σημειώσεις σε κάθε συνάντηση και πρέπει να είδα κοντά στους 6 σταθμούς κάνοντας ταυτόχρονα ενταντική διαδικτυακή αναζήτηση.

Φέτος, μετά από 3 χρονιές για την Ίριδα και μία για τον Ορέστη, αλλάζουμε σταθμό. Δεν φτούρησαν τα excel... Κι αν ψάχνεις σταθμό για το παιδί σου, έχω μία και μόλις μία συμβολή να σου δώσω. Εκτιμώ ότι είναι απείρως πιο χρήσιμη από όλες τις ερωτήσεις του excel.
Δες σταθμούς, μίλα με άλλους γονείς, ψάξε Online. Πριν επιλέξεις όμως φρόντισε να δεις μια γιορτή του σταθμού που σκέφτεσαι σοβαρά να εμπιστευτείς. Ναι, απλά ζήτα να πας σε μία γιορτή.
Θα καταλάβεις πολλά σε μία γιορτή. Θα δεις τις αξίες του σταθμού, τι θεωρεί σημαντικό για τα παιδιά, ποια είναι η αισθητική του αλλά και βαθύτερα πράγματα όπως πως αντιμετωπίζει μια δυσκολία με τα παιδιά.

Γιατί στις γιορτές πάντα υπάρχει ένα παιδάκι που είναι απρόθυμο ή και φοβισμένο. Το πως το αντιμετωπίζουν εκείνη την στιγμή θα σου δείξει πολλά. Δες και τα πρόσωπα των παιδιών που πάντα λένε την αλήθεια. Δες τα όλα όμως προσεχτικά.

Στα αλήθεια μία γιορτή συνοψίζει την φιλοσοφία ενός παιδικού σταθμού. Κι αυτό θα σε βοηθήσει να καταλάβεις το σημαντικότερο. Αν ταιριάζει με το δικό σου παιδί. Δεν αλλάζουμε σταθμό γιατί είναι κακός. Αλλάζουμε γιατί είναι κάποια στοιχεία που δεν μας άρεσαν με τα οποία μπορεί η Ίριδα, φύσει δυνατός χαρακτήρας, να μπόρεσε να προσαρμοστεί αλλά όχι και ο Ορέστης.
Δύσκολη απόφαση κι όποιος την έχει πάρει με καταλαβαίνει. Γι αυτό ακούστε με. Δείτε μία γιορτή... Θα καταλάβετε περισσότερα από ότι σε οποιαδήποτε ενημερωτική επίσκεψη.

Friday, 30 June 2017

Γαμημένο τσιγάρο

Γράφτηκε τον χειμώνα του 2016. Σταμάτησα το κάπνισμα αρχές του 2017. Το ξανάρχισα τον τελευταίο μήνα. 

Βρίσκεις πάντα τον δρόμο πίσω. Γιατί σε θέλω πίσω. Τα χω ξαναπεί αυτά. Θέλω τσιγάρο με το ποτό μου και τις φίλες μου. Και το βράδυ στην αυλή πριν ανέβω να ξαπλώσω. Το ξανάρχισα το καλοκαίρι με τα capital controls. Ω ναι. Άμα θέλετε το βάζουμε κι αυτό στις κατηγορίες προς την κυβέρνηση αμέ. Και το συνέχισα. Γιατί είπαμε, το θέλω. Θεωρητικά θέλω και να το κόψω, το χω κάνει πολλές φορές. Τώρα που ο Γιώργος είναι καθαρός κοντά 4 μήνες μου τελειώνουν και οι δικαιολογίες. Το αποφεύγω για την ώρα.

Αλλά χτες έφαγα μια δυνατή σφαλιάρα. Η Ίριδα έπαιζε και την είδα να κρατά ένα λευκό χαρτάκι με χαρακτηριστικό τρόπο στο στόμα της. Με κοίταξε διαπεραστικά και μου είπε καπνίζω. Ράκος η μάνα. Που θέλει να δίνει σωστά πρότυπα, να εργάζεται, να είναι ανεξάρτητη, να προσέχει την διατροφή και το σώμα της. Κακομοίρα μου. Ξέρεις να αγοράζεις τις αντί Barbie κούκλες με τα ρεαλιστικά σώματα για να πρόλαβεις αρνητικά πρότυπα. Με σένα όμως τι γίνεται; Που θέλεις δεν θέλεις έχεις την μεγαλύτερη επιρροή. Αυτό θες; Να σου πει καπνίζω; Η μήπως αυτό χρειάζεσαι για να καταλάβεις πως τα χρόνια που έκανες αυτό που ήθελες και μόνο πέρασαν ανεπιστρεπτί;
Που αρχίζουν τα δικαιώματα του εγώ και που τελειώνουν οι υποχρεώσεις για εκείνα; Φεύ. Δύσκολη υπόθεση η μητρότητα. 

Να πούμε αλήθειες;

Άλλο ξεκίνησα να γράψω, αλλού καταλήγω. Αλλά διάβασα μόλις ένα post για τις εργαζόμενες μητέρες και δεν μπορώ να το αποφύγω. Βλέπεις έχω κάνει και τα δύο πόστα.

Ξέρω πως είναι να ξυπνάς το πρωί, να ετοιμάζεις τα τερατάκια, να ετοιμάζεις τον εαυτό σου να φοράς τακούνια, να πηγαίνεις σε 300 meeting (εκ των οποίων συνήθως τα 3 ήταν χρήσιμα) να τρέχεις γρήγορα πίσω, να παίζεις Poly pocket στο πάτωμα και να απαντάς ταυτόχρονα σε Mail, να φτάνει το βράδυ και να μην έχεις προλάβει να φας.

Ξέρω και το άλλο να σας πω. Να ξυπνάς χαλαρά, να πηγαίνεις σχολείο τα παιδιά στις 10, να έχεις όλη την μέρα να ασχοληθείς με το νέο σου project που όμως σου αφήνει χρόνο άπλετο. Για ψώνια, για γυμναστική για οτιδήποτε άλλο εκτός από μαγείρεμα φυσικά. Κι όταν γυρνάνε τα παιδιά να είσαι εκεί. Κάθε μέρα εκεί να δεις το χαμόγελο όταν κατεβαίνουν από το σχολικό.

Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Δεν ξέρω τι προτιμώ. Αλλά μπορώ να πω ένα με σιγουριά. Οι τύψεις της εργαζόμενης μαμάς μπορεί να μειώνονται αλλά δεν φεύγουν εντελώς. Πάντα βρίσκεις κάτι στο οποίο νοιώθεις ανεπαρκής. I guess it comes with the job.  

Saturday, 26 November 2016

Μεγαλώνετε

Κι όλα είναι πιο εύκολα. Ναι ακόμα γκρινιάζετε φυσικά. Φωνάζετε, πετάτε το φαγητό σας κάτω και κλαίτε. Αλλά μιλάμε. Σας μιλάμε και απαντάτε. Είστε ανθρωπάκια. Είστε υπέροχα.

Εσύ έχεις αρχίσει να έχεις ανησυχίες, φόβους αλλά και όνειρα. Ρωτάς που πάμε όταν πεθαίνουμε. Κι αν ο παππούς ο Θόδωρος είναι αστέρι στον ουρανό. Μακάρι να ήξερα να σου πω. Γελάς πολύ. Αγκαλιάζεις περισσότερο από ότι όταν ήσουν μωρό. Λες ότι αγαπάς πιο πολύ τον μπαμπά. Δεν με πειράζει, κι εγώ έτσι έλεγα πάντα. Ζωγραφίζεις φιγούρες και μαθαίνεις τα πρώτα γράμματα. Έγραψες πρώτη φορά το όνομά σου. Ακόμα δεν θες να χάνεις αλλά περισσότερο σε θυμώνει να μην καταφέρνεις κάτι που θες. Ίσως είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση του εγωιστικού γονιδίου, αλλά βλέπω κάτι από μένα σε σένα. Προσπαθώ να σε κάνω βελτιωμένη έκδοση 😌
Εσύ πάλι έχεις ανακαλύψει το όχι. Αλλά λες και ευχαριστώ παρακαλώ σε αγαπώ. Όλα αυτά με την ίδια λέξη. Και δεν φωνάζεις μαμά, αλλά μαμά μου. Και κάνεις αγκαλιές και φιλιά. Άρχισες να λες Ι(ρ)ις. Βάζεις δυο λέξεις στην σειρά και έχεις τα αγαπημένα σου παιχνίδια και τις αδυναμίες σου. Έχεις τους δικούς σου φίλους, Εδώ και λίγες μέρες αρνείσαι να πας πρώτος για ύπνο, κορόιδο είσαι; Είσαι τόσο γλυκός που δεν μπορώ να το πιστέψω. Κι όμορφος. Καμιά φορά νομίζω πως ήρθες για να με κάνεις πιο μανούλα πεθαίνεις.

Και οι δυο μαζί είστε τα παιδιά μου. Και ξέρετε νομίζω σε πολλές μάνες έρχεται αυτή η στιγμή αντιμετώπισης μετά το δεύτερο παιδί. Θα έρθει άραγε κι άλλο; Ή αυτή είναι η δική μας οικογένεια; Μετά το δεύτερο εξάλλου, ξέρεις πέρα από το τι σημαίνει ένα μωρό, και τι σημαίνει ακόμα ένα μωρό αλλά κι ένα νήπιο. Ξέρεις την αγάπη, την ευθύνη, την μαγεία, το άγχος, την κούραση, τα όνειρα. Ξέρεις.
Κι ίσως πιο πολύ από ποτέ ξέρεις κι εσένα. Τι θες. Τι αντέχεις. Τι ονειρεύεσαι. Και ρε γαμώτο για κάποιο λόγο μπορείς να φανταστείς και την ζωή σου σε 10-15 χρόνια. Ίσως γιατί πια ξέρεις πόσο γρήγορα περνάνε, στο θυμίζουν τα ρούχα που μικραίνουν και τα κεράκια που σβήνουν και αυξάνονται στις τούρτες που με τόση αγάπη φτιάχνεις (κι ας είσαι άχρηστη στην κουζίνα).

Έκανα μπροστά κι έκανα και πίσω για να είμαι ειλικρινής. Μόνη μου στο μυαλό μου. Έλεγα ναι κι έλεγα όχι. Κάποιες φορές σκεφτόμουν αφού μπορούμε, γιατί όχι; Κι αν σκεφτόμουν το όχι ένιωθα λίγο θλίψη, ξέρεις αυτό της τελευταίας φοράς, τελευταία φορά έγκυος, τελευταία φορά θηλασμός, τελευταία φορά νεογέννητο, τελευταίες πρώτες φορές του μωρού.
Αλλά μετά κάπως έφυγα από το τι μπορώ. Και πήγα στο τι θέλω. Και σας κοίταξα. Κάπως φτιαχτήκατε τόσο υπέροχα διαφορετικά. Και νομίζω πως είστε ότι θέλω. Σας ευχαριστώ 💙❤️.