Wednesday, 20 September 2017

Προσαρμογή, αυτή η μάστιγα

Δεν μπορώ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Δεν αντέχω τα κλάματα, τα μαμά μαζί σου θέλω, μην φύγεις. Ουφ. Τα έχω ζήσει παλιότερα πάλι με την Ίριδα. Και με τον Ορέστη, μην νομίζεις απλά δεν τα έχω καταγράψει εδώ.
Και φέτος αλλάξαμε σχολείο. Οπότε κατά κάποιο τρόπο φτου και από την αρχή.
Έχω όμως να μοιραστώ λίγη σοφία μαζί σου. Πρακτικές λύσεις που εμένα με βοήθησαν. Γιατί ωραίες οι θεωρίες και τα μοντέλα του Βερολίνου αλλά λίγα μαγικά τρικς δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.
Σημειώνω πως η δική μας φάση είναι μεγάλη δυσκολία στον αποχαιρετισμό, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν την υπόλοιπη μέρα. Άρα το ζητούμενο ήταν να γίνει ο αποχωρισμός πιο ήρεμος και εύκολος. Πάμε λοιπόν.

Ιδέα - Σωτηρία Νούμερο 1. Βγάλε τις φόρμες για muffins και τα μίξερ σου. Ρίξε βούτυρο, αυγά και ζάχαρη. Δημιούργησε. Επιβεβαίωσε με τον σταθμό ότι επιτρέπεται και φτιάξε σπιτικά μπισκότα, κείκ, muffins, μπάρες ότι σε φωτίσει ο Θεός. Έχεις πολλές πιθανότητες την επόμενη μέρα να τρέξει το βλαστάρι σου χαρούμενο μες το σχολείο να μοιραστεί τις λιχουδιές. Worked for us.
Αλλά προφανώς δεν είναι λύση για κάθε μέρα. Αφενός κινδυνεύεις να σε πάρει καμιά συναγωνίστρια μάνα έξαλλη, αφετέρου δεν είναι ότι πιο εύκολο να κάνεις τον Άκη Πετρετζίκη κάθε μέρα.

Οπότε πάμε στην Ιδέα - Σωτηρία Νούμερο 2. Φτιάξε ένα μικρό γραμματάκι, μια ζωγραφιά ή μια μικρή καρτούλα. Κόλλα και αυτοκόλλητα αμέ. Βάλτην στην τσέπη του μικρού ή της μικρής επαναστάτριας με μία συμφωνία. Μπορεί να την ανοίξει μόνο μόλις μπει στην τάξη.
Για εμάς δούλεψε. Είχαμε σήμερα ένα ήρεμο πρωινό με αγκαλίες και φιλιά, αλλά από τα ωραία τα χαρούμενα χωρίς δάκρυα στα μαγουλάκια.
Κουράγιο. Θα περάσει κι αυτό <3.

Thursday, 27 July 2017

Παιδικός σταθμός - Η δική μου συμβουλή επιτυχίας

Ήταν άνοιξη του 2014 όταν ξεκίνησα αυτό το μαγικό ταξίδι που λέγεται αναζήτηση παιδικού σταθμού. Είχα τυπωμένο excel με όλες τις ερωτήσεις που ήθελα να κάνω, κρατούσα ευλαβικά σημειώσεις σε κάθε συνάντηση και πρέπει να είδα κοντά στους 6 σταθμούς κάνοντας ταυτόχρονα ενταντική διαδικτυακή αναζήτηση.

Φέτος, μετά από 3 χρονιές για την Ίριδα και μία για τον Ορέστη, αλλάζουμε σταθμό. Δεν φτούρησαν τα excel... Κι αν ψάχνεις σταθμό για το παιδί σου, έχω μία και μόλις μία συμβολή να σου δώσω. Εκτιμώ ότι είναι απείρως πιο χρήσιμη από όλες τις ερωτήσεις του excel.
Δες σταθμούς, μίλα με άλλους γονείς, ψάξε Online. Πριν επιλέξεις όμως φρόντισε να δεις μια γιορτή του σταθμού που σκέφτεσαι σοβαρά να εμπιστευτείς. Ναι, απλά ζήτα να πας σε μία γιορτή.
Θα καταλάβεις πολλά σε μία γιορτή. Θα δεις τις αξίες του σταθμού, τι θεωρεί σημαντικό για τα παιδιά, ποια είναι η αισθητική του αλλά και βαθύτερα πράγματα όπως πως αντιμετωπίζει μια δυσκολία με τα παιδιά.

Γιατί στις γιορτές πάντα υπάρχει ένα παιδάκι που είναι απρόθυμο ή και φοβισμένο. Το πως το αντιμετωπίζουν εκείνη την στιγμή θα σου δείξει πολλά. Δες και τα πρόσωπα των παιδιών που πάντα λένε την αλήθεια. Δες τα όλα όμως προσεχτικά.

Στα αλήθεια μία γιορτή συνοψίζει την φιλοσοφία ενός παιδικού σταθμού. Κι αυτό θα σε βοηθήσει να καταλάβεις το σημαντικότερο. Αν ταιριάζει με το δικό σου παιδί. Δεν αλλάζουμε σταθμό γιατί είναι κακός. Αλλάζουμε γιατί είναι κάποια στοιχεία που δεν μας άρεσαν με τα οποία μπορεί η Ίριδα, φύσει δυνατός χαρακτήρας, να μπόρεσε να προσαρμοστεί αλλά όχι και ο Ορέστης.
Δύσκολη απόφαση κι όποιος την έχει πάρει με καταλαβαίνει. Γι αυτό ακούστε με. Δείτε μία γιορτή... Θα καταλάβετε περισσότερα από ότι σε οποιαδήποτε ενημερωτική επίσκεψη.

Friday, 30 June 2017

Γαμημένο τσιγάρο

Γράφτηκε τον χειμώνα του 2016. Σταμάτησα το κάπνισμα αρχές του 2017. Το ξανάρχισα τον τελευταίο μήνα. 

Βρίσκεις πάντα τον δρόμο πίσω. Γιατί σε θέλω πίσω. Τα χω ξαναπεί αυτά. Θέλω τσιγάρο με το ποτό μου και τις φίλες μου. Και το βράδυ στην αυλή πριν ανέβω να ξαπλώσω. Το ξανάρχισα το καλοκαίρι με τα capital controls. Ω ναι. Άμα θέλετε το βάζουμε κι αυτό στις κατηγορίες προς την κυβέρνηση αμέ. Και το συνέχισα. Γιατί είπαμε, το θέλω. Θεωρητικά θέλω και να το κόψω, το χω κάνει πολλές φορές. Τώρα που ο Γιώργος είναι καθαρός κοντά 4 μήνες μου τελειώνουν και οι δικαιολογίες. Το αποφεύγω για την ώρα.

Αλλά χτες έφαγα μια δυνατή σφαλιάρα. Η Ίριδα έπαιζε και την είδα να κρατά ένα λευκό χαρτάκι με χαρακτηριστικό τρόπο στο στόμα της. Με κοίταξε διαπεραστικά και μου είπε καπνίζω. Ράκος η μάνα. Που θέλει να δίνει σωστά πρότυπα, να εργάζεται, να είναι ανεξάρτητη, να προσέχει την διατροφή και το σώμα της. Κακομοίρα μου. Ξέρεις να αγοράζεις τις αντί Barbie κούκλες με τα ρεαλιστικά σώματα για να πρόλαβεις αρνητικά πρότυπα. Με σένα όμως τι γίνεται; Που θέλεις δεν θέλεις έχεις την μεγαλύτερη επιρροή. Αυτό θες; Να σου πει καπνίζω; Η μήπως αυτό χρειάζεσαι για να καταλάβεις πως τα χρόνια που έκανες αυτό που ήθελες και μόνο πέρασαν ανεπιστρεπτί;
Που αρχίζουν τα δικαιώματα του εγώ και που τελειώνουν οι υποχρεώσεις για εκείνα; Φεύ. Δύσκολη υπόθεση η μητρότητα. 

Να πούμε αλήθειες;

Άλλο ξεκίνησα να γράψω, αλλού καταλήγω. Αλλά διάβασα μόλις ένα post για τις εργαζόμενες μητέρες και δεν μπορώ να το αποφύγω. Βλέπεις έχω κάνει και τα δύο πόστα.

Ξέρω πως είναι να ξυπνάς το πρωί, να ετοιμάζεις τα τερατάκια, να ετοιμάζεις τον εαυτό σου να φοράς τακούνια, να πηγαίνεις σε 300 meeting (εκ των οποίων συνήθως τα 3 ήταν χρήσιμα) να τρέχεις γρήγορα πίσω, να παίζεις Poly pocket στο πάτωμα και να απαντάς ταυτόχρονα σε Mail, να φτάνει το βράδυ και να μην έχεις προλάβει να φας.

Ξέρω και το άλλο να σας πω. Να ξυπνάς χαλαρά, να πηγαίνεις σχολείο τα παιδιά στις 10, να έχεις όλη την μέρα να ασχοληθείς με το νέο σου project που όμως σου αφήνει χρόνο άπλετο. Για ψώνια, για γυμναστική για οτιδήποτε άλλο εκτός από μαγείρεμα φυσικά. Κι όταν γυρνάνε τα παιδιά να είσαι εκεί. Κάθε μέρα εκεί να δεις το χαμόγελο όταν κατεβαίνουν από το σχολικό.

Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Δεν ξέρω τι προτιμώ. Αλλά μπορώ να πω ένα με σιγουριά. Οι τύψεις της εργαζόμενης μαμάς μπορεί να μειώνονται αλλά δεν φεύγουν εντελώς. Πάντα βρίσκεις κάτι στο οποίο νοιώθεις ανεπαρκής. I guess it comes with the job.  

Saturday, 26 November 2016

Μεγαλώνετε

Κι όλα είναι πιο εύκολα. Ναι ακόμα γκρινιάζετε φυσικά. Φωνάζετε, πετάτε το φαγητό σας κάτω και κλαίτε. Αλλά μιλάμε. Σας μιλάμε και απαντάτε. Είστε ανθρωπάκια. Είστε υπέροχα.

Εσύ έχεις αρχίσει να έχεις ανησυχίες, φόβους αλλά και όνειρα. Ρωτάς που πάμε όταν πεθαίνουμε. Κι αν ο παππούς ο Θόδωρος είναι αστέρι στον ουρανό. Μακάρι να ήξερα να σου πω. Γελάς πολύ. Αγκαλιάζεις περισσότερο από ότι όταν ήσουν μωρό. Λες ότι αγαπάς πιο πολύ τον μπαμπά. Δεν με πειράζει, κι εγώ έτσι έλεγα πάντα. Ζωγραφίζεις φιγούρες και μαθαίνεις τα πρώτα γράμματα. Έγραψες πρώτη φορά το όνομά σου. Ακόμα δεν θες να χάνεις αλλά περισσότερο σε θυμώνει να μην καταφέρνεις κάτι που θες. Ίσως είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση του εγωιστικού γονιδίου, αλλά βλέπω κάτι από μένα σε σένα. Προσπαθώ να σε κάνω βελτιωμένη έκδοση 😌
Εσύ πάλι έχεις ανακαλύψει το όχι. Αλλά λες και ευχαριστώ παρακαλώ σε αγαπώ. Όλα αυτά με την ίδια λέξη. Και δεν φωνάζεις μαμά, αλλά μαμά μου. Και κάνεις αγκαλιές και φιλιά. Άρχισες να λες Ι(ρ)ις. Βάζεις δυο λέξεις στην σειρά και έχεις τα αγαπημένα σου παιχνίδια και τις αδυναμίες σου. Έχεις τους δικούς σου φίλους, Εδώ και λίγες μέρες αρνείσαι να πας πρώτος για ύπνο, κορόιδο είσαι; Είσαι τόσο γλυκός που δεν μπορώ να το πιστέψω. Κι όμορφος. Καμιά φορά νομίζω πως ήρθες για να με κάνεις πιο μανούλα πεθαίνεις.

Και οι δυο μαζί είστε τα παιδιά μου. Και ξέρετε νομίζω σε πολλές μάνες έρχεται αυτή η στιγμή αντιμετώπισης μετά το δεύτερο παιδί. Θα έρθει άραγε κι άλλο; Ή αυτή είναι η δική μας οικογένεια; Μετά το δεύτερο εξάλλου, ξέρεις πέρα από το τι σημαίνει ένα μωρό, και τι σημαίνει ακόμα ένα μωρό αλλά κι ένα νήπιο. Ξέρεις την αγάπη, την ευθύνη, την μαγεία, το άγχος, την κούραση, τα όνειρα. Ξέρεις.
Κι ίσως πιο πολύ από ποτέ ξέρεις κι εσένα. Τι θες. Τι αντέχεις. Τι ονειρεύεσαι. Και ρε γαμώτο για κάποιο λόγο μπορείς να φανταστείς και την ζωή σου σε 10-15 χρόνια. Ίσως γιατί πια ξέρεις πόσο γρήγορα περνάνε, στο θυμίζουν τα ρούχα που μικραίνουν και τα κεράκια που σβήνουν και αυξάνονται στις τούρτες που με τόση αγάπη φτιάχνεις (κι ας είσαι άχρηστη στην κουζίνα).

Έκανα μπροστά κι έκανα και πίσω για να είμαι ειλικρινής. Μόνη μου στο μυαλό μου. Έλεγα ναι κι έλεγα όχι. Κάποιες φορές σκεφτόμουν αφού μπορούμε, γιατί όχι; Κι αν σκεφτόμουν το όχι ένιωθα λίγο θλίψη, ξέρεις αυτό της τελευταίας φοράς, τελευταία φορά έγκυος, τελευταία φορά θηλασμός, τελευταία φορά νεογέννητο, τελευταίες πρώτες φορές του μωρού.
Αλλά μετά κάπως έφυγα από το τι μπορώ. Και πήγα στο τι θέλω. Και σας κοίταξα. Κάπως φτιαχτήκατε τόσο υπέροχα διαφορετικά. Και νομίζω πως είστε ότι θέλω. Σας ευχαριστώ 💙❤️.

Thursday, 21 April 2016

1

Δεν ξέρω τι με ξαφνιάζει περισσότερο. Που έγινε εκείνος ενός ή που έχω δύο παιδιά. Πολύ ενήλικη η φάση μου. Αλλά ας ξεκινήσω από εκείνον. Που ήρθε πριν ένα χρόνο. Όμορφα όπως τον περίμενα. Που έγινε η αιτία ίσως για τον μεγαλύτερο πόνο αλλά και μια από τις σπουδαιότερες εμπειρίες της ζωής μου. Που δεν συμπάθησε ποτέ τον ύπνο, δεν βολεύτηκε στο co-sleeping, δεν αγάπησε το sling. Κοινώς, τα έφερε όλα πάνω κάτω.
Αλλά λάτρεψε την αγκαλιά μου. Αγορομάνα σου λέει. Τις κορόιδευα. Τώρα ξέρω. Και ναι τον φωνάζω πασάκο μου. Tragic.Τυχερή η μάνα που έχει γιο. Ακριβώς όσο τυχερή και η μάνα που έχει κόρη βέβαια. True story.
Οπότε έτσι, χωρίς ύπνο αλλά με πολλές αγκαλιές πέρασε ένας χρόνος. Είναι όμως τυχερός. Η προκάτοχος τον λάτρεψε από την αρχή. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα σπίτι τρέχοντας να την σφίξω στην αγκαλιά μου και με ρώτησε, έφερες τον αδερφό σου; Μετά κατάλαβε πως είναι ο δικός της αδερφός. Και τον αγάπησε.
Τώρα κάπως κοιμάται. Ας μην είμαι αχάριστη. Επίσης περπατά και τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο. Πολύ μας έχει εντυπωσιάσει όλους. Δεν είμαστε εκπαιδευμένοι έτσι.
Ενός λοιπόν. Δεν είναι πια μωρό μωρό. Είναι κάπως μεγάλο μωρό που τείνει προς νήπιο. Άρα εγώ είμαι μαμά με δύο παιδιά (στροφάρω αργά απόψε ήταν δύσκολη βδομάδα). Μα πότε έγινε αυτό; Καμιά φορά νοιώθω 20 χρονών. Έλα όμως που δεν είμαι. Είμαι μαμά δύο παιδιών.
Άντε, μεγαλώστε λίγο ακόμα να σας πάρουμε να κάνουμε ταξίδια μαζί. Να πάμε στην άγρια δύση που θέλει η Ίρις. Ή στην έρημο.
Ενός. Να ζήσεις μωρό μου σε αγαπώ.

Wednesday, 3 February 2016

Το μπουκάλι του depon

Το πρώτο που πήρα το πέταξα κάποια στιγμή γιατί έληξε. Το έχω γράψει ξανά πως η μικρή μας επαναστάτρια έχει ένα ανοσοποιητικό σετάκι με το πείσμα της. Συνήθως ακλόνητο. Ο μικρός μας όμως έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά ήδη. 9,5 μηνών κι έχουμε ήδη γράψει στο βιβλίο με τις αναμνήσεις μία διήμερη παραμονή στο μητέρα με λαρυγγίτιδα και τώρα είναι δυο βδομάδες που προσθέσαμε και την βρογχιολίτιδα στο ρεπερτόριο μας. Άδειασε το πρώτο του μπουκάλι, έφτασε στην μέση. Βάλαμε και καινούριες λέξεις στην ζωή μας, μάσκες, νεφελοποιητής και αντιβίωση. Παίρνει τόσα φάρμακα που έχουμε κολλημένες τις συνταγές στον καθρεύτη του μπάνιου, μην μπερδέψουμε τα ml και τις συχνότητες. Πιστεύω στην κλασική ιατρική, ούσα συμβατική εκ φύσεως και ένθερμη υποστηρικτής των εμβολίων. Αλλά στα tabs μου αν κάνεις μια βόλτα θα βρεις και ομοιοπαθητική ιατρική. Γιατί ψάχνομαι. Λυπάμαι που παίρνει τόσα φάρμακα, που το υποτιθέμενο βοηθητικό μητρικό γάλα δεν αρκεί να τον θωρακίσει στα μικρόβια που αναπόφευκτα έρχονται σπίτι.

Δεύτερο παιδί, σε κάποια ευνοημένο, σε άλλα όμως μοιάζει αδικημένο. Σήμερα για πρώτη φορά έφτασε 40αρι. Κι όπως είχα το μαραμένο του κορμάκι στην αγκαλιά μου αισθάνθηκα ανεπαρκής να τον προστατέψω. Και φυσικά κατέφυγα στο γνωστό μονοπάτι. Τύψεις. Ενοχές που αρρωσταίνει, που δεν έχω την δύναμη να τον κρατήσω δυνατό, που αδυνατίζει και βλέπω τα πλευράκια του να διαγράφονται. Η φωνή της λογικής μου λέει δεν φταίω. Αλλά η μάνα που είμαι μου λέει πως δεν προσπάθησα αρκετά. Δεν σκέφτηκα να σταματήσω ίσως για κάποιον καιρό τον παιδικό σταθμό της μεγάλης. Θα ήταν αυτό λύση; Αδυνατώ να απαντήσω.
Και μετά σκέφτομαι κι άλλα. Πως είμαι αχάριστη να παραπονιέμαι. Γιατί το δικό μας βιβλίο αναμνήσεων για την ώρα έχει μόνο τέτοιες δυσκολίες. Του προγράμματος.
Ας έχουν όλα τα φαρμακεία στα σπίτια μόνο μπουκάλια με ντεπόν. Πάω να του βάλω θερμόμετρο.